Adam yeni kamyonuna bakmak için evinden çıktığında, üç yaşındaki

oğlunun gayet mutlu bir biçimde elindeki çekiçle kamyonunun kaportasını  mahvettiğini görmüş. Hemen oğlunun yanına koşmuş ve çocuğun eline  çekiçle vurmaya başlamış. Biraz sakinleşince oğlunu hemen hastaneye  götürmüş.

Doktor, çocuğun kırılan kemiklerini kurtarmaya çalıştıysa da  elinden bir şey gelmemiş ve  çocuğun iki elinin parmaklarını kesmek zorunda  kalmış. Çocuk ameliyattan çıkıp gözlerini açtığında,bandajlı  ellerini fark etmiş ve gayet masum bir ifadeyle, "Babacığım,kamyonuna zarar verdiğim için çok üzgünüm." demiş ve  sonra babasına şu soruyu sormuş:

"Parmaklarım ne zaman yeniden çıkacak?" Babası eve dönmüş ve hayatına son vermiş...

Birisi masaya süt döktüğünde ya da bir bebeğin ağladığını

işittiğinizde bu öyküyü hatırlayın.

Çok sevdiğiniz birine karşı sabrınızı yitirdiğinizi anladığınızda,

önce biraz düşünün. Kamyonlar onarılabilir, ama kırılan kemikler ve

incinen duygular hiçbir zaman onarılamaz; genellikle kişiyle

performansı arasındaki farkı göremeyiz. İnsan hata yapar.

Hepimiz hata yaparız. Fakat öfkeyle ve düşünmeden yapılan şeyler ,

insanı sonsuza kadar rahatsız eder.

Harekete geçmeden önce durun ve düşünün. Sabırlı olun. Anlayış

gösterin ve sevin.